Zuster Esmée

Steeds meer let ik op mijn omgeving, ik zet al mijn voelsprieten open en sta scherp. Ik ben mijn omgeving aan het observeren, observeer mensen en hun gedrag en vooral de interactie tussen mensen. Zijn we wel betrokken genoeg met elkaar?

De wijk?!

30-07-2019

Een tijdje terug kreeg ik een berichtje van een pas afgestuurde verpleegkundige dat ze al maanden twijfelt wat ze eigenlijk zou willen; waar ze graag zou willen werken. Ze vertelde nu op een GRZ- afdeling te werken en vroeger vakantiewerk in de wijk gedaan te hebben. Die wijk, ja, daar had ze haar vraagtekens bij. Ze vond het toen echt...

Pijnlijk

17-06-2019

Eergisteren reed ik met mijn ouders door mijn oude werkgebied. Het gebied waar ik veel lief en leed heb meegemaakt als beginnend wijkverpleegkundige. Het gebied waar ik mezelf heel hard voorbij ben gelopen, waar ik uiteindelijk heb geleerd grenzen te stellen en daar waar ik met gemixte gevoelens deze blog schrijf.

Zo goed kan ik mijn eerste cliënt die in mijn armen overleed herinneren. Een dame met een enorme medische voorgeschiedenis, een kleine sociale kring en twee grote honden die in huis rondhuppelden. De gebeurtenis, het overlijden in mijn armen, zal nooit uit mijn geheugen verdwijnen. Ik kan me nog goed voor de geest halen hoe ik de paniek in mij...

Een levenstestament, bankzaken, een koophuis, wensen voor een begrafenis of crematie. Het lijkt allemaal een 'ver van je bed'-show, tot het moment daar is en je beseft dat je eigenlijk veel te weinig wist of hebt geregeld voor dierbaren.

Ik kan me nog een gesprek herinneren met een oude meneer, 96 jaar om precies te zijn. Thuiswonend, cognitief perfect in orde, maar fysiek liet zijn lichaam hem in de steek.

Al dat geëmmer en gemekker rondom de zorg. Zo met momenten drijft het me tot waanzin. Natuurlijk, het kan altijd beter, met het streven naar verbetering is niks mis, maar het moet niet doorslaan.

De stomme deur

06-01-2019

ALTIJD wanneer ik bij iemand aanbel en diegene opent de deur niet, krijg ik zweethandjes. Niet zozeer omdat ik niet de tijd heb om te wachten, maar omdat in mijn verpleegkundig hoofd de radartjes sneller beginnen draaien en de doemscenario's stuk voor stuk in mijn hoofd voorbij schieten.

Awkward

09-12-2018

Ja. Dit valt onder de categorie 'awkward moments'. Zo'n casus waarbij je jezelf knalrood ziet worden, dik begint te stotteren in je woorden en jezelf zo poef in de grond voelt zakken.

Borstkanker, volgens de statistieken de meest voorkomende vorm van kanker bij vrouwen. Naar verwachting zal het aantal vrouwen met borstkanker in de komende 23 jaar met 15% stijgen. 15%! Wat doet dat met een vrouw, de diagnose borstkanker krijgen, het traject ingaan van chemo's, bestralingen en wellicht amputatie?