De wijk?!

30-07-2019

Een tijdje terug kreeg ik een berichtje van een pas afgestuurde verpleegkundige dat ze al maanden twijfelt wat ze eigenlijk zou willen; waar ze graag zou willen werken. Ze vertelde nu op een GRZ- afdeling te werken en vroeger vakantiewerk in de wijk gedaan te hebben. Die wijk, ja, daar had ze haar vraagtekens bij. Ze vond het toen echt niet leuk, de tijdsdruk en weinig persoonlijk contact in haar beleving. Nu, afgestudeerd en wel, vroeg ze zich af, klopt dat beeld wat ik toen had eigenlijk wel en hoe ziet de wijk er werkelijk uit. Well gurl, je hebt bij het goede adres aangeklopt om een antwoord op je vraag te krijgen!

Allereest blijf ik bij mijn quote wat ik altijd al roep; de wijk is niet alleen billen wassen en steunkousen aantrekken, verre van. Zelf heb ik bij verschillende organisaties gewerkt, in verschillende settingen en dat maakt dat ik een breder beeld kan schetsen van hoe ik de wijk heb ervaren. Ik wil daarbij ook aangeven dat iedere organisatie de wijkverpleging anders heeft ingericht, soms hebben de wijkteams binnen een organisatie zelfs verschillende afspraken en regelingen met elkaar. Ik kan dus alleen mijn ervaring met de wijkverpleging delen met jullie.

Als ik kijk naar de variatie in zorg die door de wijkverpleging wordt geleverd, is die variatie enorm. Natuurlijk, de persoonlijke zorg hoort daarbij, maar denk ook vooral aan wondzorg, stomazorg en het aanreiken/toedienen van medicatie in allerlei vormen. Ook meer specialistische handelingen als het verzorgen van een tracheastoma, het toedienen van sondevoeding, het aansluiten van pompjes in alle vormen en maten en de zorg rondom drains.

In de wijk ben je generalist, dat betekent dat je van veel dingen wat afweet. Het aanbod aan ziektebeelden en handelingen hangt maar net af welke aanmeldingen binnenkomen vanuit de huisarts, andere disciplines en ziekenhuizen. De zorg die je levert, hangt dus af van het aanbod. Zo kan het zijn dat er een periode is waarbij veel kwetsbare oudere mensen met een medische voorgeschiedenis van een A4'tje en polyfarmacie in zorg zitten en zo kan de week erop een periode aanbreken waarbij je een route vult met alleen maar verpleegtechnische handelingen.

Verre van saai dus! Het vergt continue schakelen, alertheid en een grote medische kennis.

Gekeken naar tijdsdruk en weinig persoonlijk contact, kan ik mij daarin persoonlijk niet vinden. Als wijkverpleegkundige indiceer ik zelf, wat betekent dat IK bepaal hoeveel zorg iemand nodig heeft en hoe lang wij nodig hebben om een zorgmoment te leveren waarin alle zorg op een kwalitatief goede en toch ook persoonlijke manier geboden kan worden. Mijn inzicht is namelijk dat je 'op bezoek' komt bij je cliënt in zijn of haar persoonlijke omgeving en dat moet een goed contact worden waarin je moet investeren. Dat doe je door juist niet gehaast over te komen en juist aandacht te geven aan die cliënt. Als ik geen persoonlijk contact zou kunnen hebben met mijn cliënten, damn sure, dan zou ik er gelijk mee kappen.

Gekeken naar de taken die helpenden, verzorgenden, verpleegkundigen en wijkverpleegkundigen hebben binnen een wijkteam, heb ik opgemerkt dat dit per wijkteam verschilt. Bij het ene team neemt de wijkverpleegkundige alle regeltaken op zich, bij het andere wijkteam heeft eenieder taken. Bij ons in het wijkteampje doen de verpleegkundigen bijvoorbeeld ook intakes en mdo's en is iedereen contactverzorgende van een cliënt. Iedereen moet daarin zijn verantwoordelijkheid nemen en neemt deze gelukkig ook. Als wijkverpleegkundige hang ik er als het ware boven en houdt alles in de gaten, spring in waar dat noodzakelijk is en neem de 'moeilijkere' casussen op me. But again, we need each other. Je doet de wijkzorg namelijk samen, met collega's binnen en buiten je team. Zo zorg je voor goede zorg.

Dat is wat de wijk voor mij inhoudt. En geloof me, hier ligt mijn hart.