It's all about courage

Steeds meer let ik op mijn omgeving, ik zet al mijn voelsprieten open en sta scherp. Ik ben mijn omgeving aan het observeren, observeer mensen en hun gedrag en vooral de interactie tussen mensen. Zijn we wel betrokken genoeg met elkaar?

Ik liep door de Appie, gewoon even boodschappen doen. Wel liep ik nog in mijn zusterpak, want ik was net klaar met werken. Het mooie daarvan is, mensen lachen ALTIJD naar je als je in het openbaar in je dienstkleding loopt. Zo grappig vind ik dat. Alsof mijn dienstkleding mensen blij en gelukkig maakt, alsof ze met een glimlach of een vriendelijke knik willen laten weten dat ze het waarderen dat ik verpleegkundige ben.

Al observerend loop ik door de gangpaden van de Appie, want in het 'echte' leven valt er veel te zien aan mensen. Gissen naar 'diagnoses', kenmerken van ziektebeelden zoeken en zoeken naar linkjes tussen gedrag en ziektebeeld. En wanneer ik dan eenmaal een ziektebeeld heb ontrafeld bij een random persoon, in mijn hoofd graven naar alles wat met dat ziektebeeld heeft te maken. Het houdt me scherp en zorgt dat mijn observatievermogen verbetert.

Onbewust staan die voelsprieten altijd open, maar wanneer ik er bewust mee bezig ben, vang ik toch veel meer signalen op. Een mevrouw in het specifiek viel me op. Ik schat haar eind de zeventig, begin de tachtig. Ze liep alleen, voorovergebogen achter haar winkelwagentje. Kyfose, overduidelijk. Ze heeft tremoren, ze doet haar best het te verbergen door met één hand haar sjaaltje vast te houden, maar tevergeefs, ik merk alles op. Met haar hoofd blijft ze een 'nee-knik'-maken, een knik die ze niet zelf kan stoppen. Ze heeft een beige broek aan, met een pants eronder zie ik, maar alsnog is haar broek smoezelig. Ik pak een pakje koekjes uit het schap wat dicht bij haar winkelwagentje staat, ik ruik een urinelucht.

Mijn tocht door de supermarkt vervolg ik, mijn observaties en gedachtespinsels dwalen nog door mijn hoofd en met toeval staat deze mevrouw voor mij aan de kassa. Met veel moeite legt ze haar spulletjes op de kassaband. Haar vingers gekromd, reuma. Muntjes uit haar portemonnee pakken lukt haar niet, dus ze vraagt de kassière om hulp. Deze helpt haar met een vriendelijke glimlach en een praatje. De mevrouw die eerder had afgerekend vraagt aan mevrouw of ze hulp nodig heeft met het inpakken van de boodschappen. Met zorg legt ze de spulletjes voor mevrouw in haar tas. Mevrouw bedankt haar en vervolgt haar tocht achter haar winkelwagentje.

Medelijden is niet het goede woord wat ik ervoor heb. Eerder bewonder ik haar. Hier staat ze, in de supermarkt, rustig haar boodschapjes te doen, hulp aanvaardend vanuit haar omgeving. Ik vraag me af hoe ik zal zijn als ik die leeftijd ben of ik dan ook zo'n krachtig oud vrouwtje zal zijn.