Pijnlijk

17-06-2019

Eergisteren reed ik met mijn ouders door mijn oude werkgebied. Het gebied waar ik veel lief en leed heb meegemaakt als beginnend wijkverpleegkundige. Het gebied waar ik mezelf heel hard voorbij ben gelopen, waar ik uiteindelijk heb geleerd grenzen te stellen en daar waar ik met gemixte gevoelens deze blog schrijf.

Ik kan me het berichtje wat ik van het detacheringsbureau kreeg nog goed herinneren. Ze stelden me de vraag of ik mezelf naar een hoger niveau wilde tillen, of ik hier kon waarmaken wat ik in mijn hoofd had. Ze hadden me aan het denken gezet en hebben me de stap van mijn leven geboden door mij naar Breda te halen. Tot op de dag van vandaag ben ik ze daar dankbaar voor.

Geluk, maar tegelijk verdriet kwamen tezamen. Ik moest het goede nieuws vertellen dat ik de stap van mijn leven ging zetten en moest tegelijk dit waardevolle werkgebied en het gebied waar ik was opgegroeid verlaten. Er kwamen gemixte reacties vanuit het team. Felicitaties, collega's die blij voor mij waren dat dit op mijn pad kwam. Maar ook akelige reacties.

Tijdens het laatste teamoverleg wat ik had met het team heb ik de grootste knauw moeten voortduren. Er werd gesproken over hoe het verder moest zonder mij. De reactie die kwam van een collega waar ik het altijd goed mee kon vinden voelde als een stomp in mijn maag. Ze vertelde: 'Zo'n jonge, pas afgestudeerde moeten we niet meer. Dat kost allemaal te veel tijd en energie. Kan je niet zorgen voor iemand die al weet wat ze doet?'. Ik wist niet hoe ik me moest voelen over deze uitspraak, ik wilde opstaan en weglopen, maar zat vastgenageld aan mijn stoel. Ik voelde boosheid gecombineerd met verdriet.

Ik had me kapot gewerkt in dit team om ervoor te zorgen dat ik zo snel mogelijk alles onder de knie had. Blijkbaar werd mijn dedication, mijn perseverence, mijn doorzettingsvermogen niet gezien of gewaardeerd. De ellenlange dagen die ik draaide, de nachten die ik wakker bleef om in de boeken te duiken. Nee, in plaats van bedanken voor mijn harde werk werd ik weggezet als iemand waar te veel tijd en energie in gestoken moest worden.

Maar excuse me madam, volgens mij heb ik er keihard voor gewerkt om te zorgen dat alles draaiende bleef in het team. Dat alle indicaties eindelijk passend waren. Dat alle zorgplannen up-to-date waren. Dat ik de zorg zo goed mogelijk leverde én regelde. En dan nog niet gesproken over de meedenksessies die ik had over hoe het beter voor ons geregeld kon worden en de strijden die ik heb gedaan voor ons team.

Maar lieve-oud collega, ik hoop dat je dit leest. Ik wil je namelijk bedanken. Dankjewel voor je kwetsende woorden destijds. Na jouw zegje heb ik mij maanden slecht gevoeld, twijfelend aan mezelf, maar nu, anderhalf jaar later kan ik je in alle eerlijkheid bedanken. Je hebt me doen groeien, doen inzien dat ik nog veel meer uit mezelf kon halen en nog veel meer in mijn mars had.

Ik kan je zeggen dat ik in dit anderhalf jaar meer gegroeid ben als verpleegkundige en mens dan ik ooit had mogen denken. Sterker geworden dan ik ooit had durven dromen. Doorgegaan met studeren, doorgegaan met strijden, met een missie en visie uitdragen, alle kansen die op mijn pad zijn gekomen met liefde aangenomen en vooral doorgeknald en ontwikkeld.

Dus, lieve oud-collega, ik heb nog maar één ding te zeggen: LOOK AT ME NOW.